از همان شب که تو رفتی وبه چشمان پراز حسرت من خندیدی

تو نمی دانستی

تو نمی فهمیدی

که چه رنجی دارد با دل سوخته ای سر کردن

رفتی وازدل روشنایی ها رفت

لیک بعد از آن شب

هر شبم را شمعی روشنی می بخشید

بر غمم می افزود جای خالی تو را می دیدم

می کشیدم آهی از سرحسرت و می خندیدم 

و به وفای دل تو وبه خوش باوری این دل بیچاره خود

ناگهان یاد تو می افتادم

باز می لرزیدم

گریه سر می دادم

خواب می دیدم من که تو بر می گردی

تا سرانجام شبی سرد و بلند

اشک چشمان سیاهم خشکید

آتش عشق تو خاکستر شد

یاد تو در دل من پرپر شد

اندکی بعد گذشت

اینک این من...تنها...دستهایم سرد است

قدرتم نیست دگر...تا که شعری گویم

گرچه تنها هستم

نه به دنبال توام

نه تو را می جویم

حال می فهمم من...چه عبث بود آن خواب

کاش می دانستم عشق تو می گذرد

تو چه آسان گفتی دوستت دارم را

و چه آسان رفتی...

کاش می فهمیدی وسعت حرفت را

آه...افسوس چه سود

قصه ای بود و نبود

سالها می گذرد ازشب تلخ وداع

و من تنهای تنها...